W rocznicę śmierci Zbigniewa Wilka, górnika zastrzelonego 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji kopalni „Wujek” w Katowicach przez władze komunistyczne, reprezentacja Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie złożyła wiązanki kwiatów i zapaliła znicze przed upamiętniającym go pomnikiem w Dzierdziówce, gdzie się urodził oraz przed pomnikiem poświęconym poległym górnikom z KWK „Wujek” na parafialnym cmentarzu w Zaleszanach.
Zbigniew Wilk urodził się 22 lipca 1951 r. w Dzierdziówce k. Stalowej Woli w domu Władysława i Stanisławy Wilków, miał troje rodzeństwa. Ukończył Szkołę Podstawową w Zbydniowie, Zasadniczą Szkołę Górniczą w Katowicach, natomiast w 1971 r. został absolwentem Technikum Górniczego Ministerstwa Górnictwa i Energetyki im. Powstańców Śląskich w Katowicach, uzyskał zawód technika górnika w zakresie specjalności techniczna eksploatacja złóż. W latach 1972–1979 był zawodnikiem drużyny piłkarskiej Klubu Sportowego „Rozwój” Katowice przy KWK Wujek w Katowicach. W okresie od 1 lipca 1971 r. do 31 grudnia 1973 r. pracował jako górnik w KWK „Wujek”, następnie przeniósł się do KWK „Śląsk” (1 stycznia –11 lutego 1974 r.), szybko jednak wrócił do poprzedniego miejsca pracy (od 12 lutego 1974 r.). Zachowane dokumenty źródłowe nie pozwalają stwierdzić czy był członkiem powstałego we wrześniu 1980 r. Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. 16 grudnia 1981r. uczestniczył w strajku w KWK „Wujek”, w czasie pacyfikacji kopalni przez siły milicyjno- wojskowe został dwukrotnie postrzelony. Zginął na miejscu. Z przeprowadzonej w grudniu 1981r. sekcji zwłok wynika, że Zbigniew Wilk otrzymał dwa strzały w okolicy krzyżowo-lędźwiowej. Bezpośrednią przyczyną śmierci był postrzał brzucha z masywnym krwotokiem. Strzały zostały oddane z oddali. Pozostawił żonę Elżbietę z domu Kulczyk oraz osierocił dwójkę dzieci: Magdalenę (ur. 1976 r.) i Marcina (ur. 1978 r.). Pogrzeb Zbigniewa Wilka odbył się przed południem 21 grudnia 1981 r. w Katowicach – Piotrowicach i był „zabezpieczany” przez funkcjonariuszy MO, SB i ZOMO.
29 sierpnia 1990 r. został pośmiertnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, 7 grudnia 1992 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 r. pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.
Ponadto jego osobę upamiętniono, wraz z innymi górnikami poległymi 16 grudnia 1981 r., Pomnikiem ku czci poległych górników z KWK „Wujek” w dniu 16 grudnia 1981 r. w okresie stanu wojennego (1991).