Instytut Pamięci Narodowej w Rzeszowie

Wojciech Szczepański „Wspomnienia. Lipiec 1944 – grudzień 1957”

Wojciech Szczepański (1914–1993) – oficer Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej, żołnierz Polski Podziemnej, działacz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Prezentowane w publikacji wspomnienia obejmują okres od lipca 1944 do grudnia 1957 r. Autor – komendant jarosławskiego Obwodu Armii Krajowej, a następnie kierownik Krakowskiego Okręgu Zrzeszenia WiN – z perspektywy czterdziestu lat przedstawia realizację planu „Burza” w rejonie Jarosławia, dramatyczną sytuację AK po wkroczeniu Armii Czerwonej, modyfikacje form oporu wobec nowego okupanta, początkowy okres sowietyzacji Polski oraz swój pobyt w więzieniach Polski Ludowej. Wspomnieniom towarzyszą refleksje oraz wnikliwa analiza sytuacji społeczno-politycznej ówczesnej Polski. Wspomnienia zostały spisane przez autora w 1988 roku. Obecnie trafiają do rąk czytelników w formie opracowanej, opartej o szeroką kwerendę archiwalną.

Kościół katolicki na Wołyniu w warunkach okupacji 1939–1945

Spółdzielczość kredytowa systemu Schulzego w Małopolsce w latach 1873–1939

Publikacja przedstawia funkcjonowanie spółdzielczości kredytowej systemu Schulzego w latach 1873–1939. Ukazuje rolę i miejsce spółdzielni kredytowych systemu Schulzego w całokształcie spółdzielczości kredytowej na omawianym terenie. Opisuje osiągnięcia organizacyjne, gospodarcze i oświatowo-wychowawcze spółdzielczości kredytowej systemu Schulzego. Oprócz spółdzielni polskich w publikacji przedstawiono również działalność spółdzielni kredytowych mniejszości narodowych. Publikacja zawiera także porównanie działalności spółdzielni kredytowych systemów Schulzego i Raiffeisena.

Wołyniak, legenda prawdziwa

Józef Zadzierski „Wołyniak” od szesnastego roku życia walczył o Polskę, najpierw w szeregach wojska, potem w partyzantce. Zginął, gdy miał dwadzieścia trzy lata. Ale w tym krótkim czasie zyskał sobie opinię geniusza partyzantki i obrońcy Polaków, zamieszkałych na Zasaniu w okolicach Leżajska, przed Niemcami i Ukraińcami, a w końcu przed NKWD i UB. Niezwyczajne i tragiczne było jego życie. Ale tak bywało z ludźmi, którzy wytyczali trudne polskie drogi do wolności.

Arcybiskup Ignacy Tokarczuk – Kościół – władza – opór społeczny

Publikacja jest poświęcona osobie ks. abp. Ignacego Tokarczuka, wieloletniego ordynariusza diecezji przemyskiej (1965–1993), który zasłynął w skali kraju jako inicjator rozwoju budownictwa sakralnego i powiększenia sieci parafialnej w diecezji. Sprzeciw władz komunistycznych wzbudzała także jego działalność duszpasterska, zwłaszcza występowanie przeciwko programowej ateizacji społeczeństwa, krytyka walki z religią i Kościołem katolickim. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych bp Tokarczuk udzielał wsparcia przedstawicielom opozycji demokratycznej, a następnie NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wspierał duchowo i materialnie osoby represjonowane za działalność związkową, co do końca funkcjonowania ustroju miało negatywny wpływ na stosunek do niego władz komunistycznych.

Pomoc Polaków dla ludności żydowskiej na Rzeszowszczyźnie 1939–1945

Twarze bezpieki w Polsce południowo-wschodniej 1944–1990

Informator personalny przygotowany przez pracowników Oddziału IPN w Rzeszowie, ukazujący sylwetki 542 funkcjonariuszy UB/SB pełniących funkcje kierownicze w Polsce południowo-wschodniej w latach 1944–1990, jest podsumowaniem badań nad organizacją i funkcjonowaniem komunistycznego aparatu bezpieczeństwa na Rzeszowszczyźnie. Publikacja ma układ chronologiczno-alfabetyczny. W pierwszej części przedstawiono struktury UB/SB w województwie rzeszowskim oraz krośnieńskim, przemyskim i tarnobrzeskim. W drugiej, w układzie tabelarycznym, zaprezentowano obsadę stanowisk kierowniczych UB/SB na tym terenie. Najobszerniejsza trzecia część książki zawiera biogramy funkcjonariuszy, w których prócz danych osobowych zamieszczono informacje o przebiegu ich służby, wykształceniu, a także przynależności partyjnej i organizacyjnej.

Kryptonim „Ośmiornica”

Wbrew nadziei. Opowieść o Łukaszu Cieplińskim ps. „Pług”

Salezjańska Szkoła Organistowska w Przemyślu i jej likwidacja w roku 1963 r.

Książka ukazuje dzieje i osiągnięcia Salezjańskiej Szkoły Organistowskiej w Przemyślu – od momentu powstania w 1916 r. aż do jej likwidacji przez władze totalitarnego państwa. Publikacja składa się z trzech zasadniczych części. W pierwszej przedstawiono historię szkoły, jej funkcjonowanie i osiągnięcia w latach 1916–1963 oraz wydarzenia związane z jej likwidacją. Ks. Artur Świeży SDB ukazał historię i działalność Szkoły Organistowskiej od jej założenia w 1916 r. do wybuchu II wojny światowej. Ks. Waldemar W. Żurek przedstawił powojenną działalność szkoły aż do momentu jej likwidacji w 1963 r. Natomiast Mariusz Krzysztofiński z Rzeszowskiego Oddziału IPN ukazał posunięcia władz komunistycznych, zmierzające do likwidacji szkoły, jak również działania stających w jej obronie Salezjanów i społeczeństwa Przemyśla. Dopełnieniem rozpraw są zamieszczone w części drugiej dokumenty, związane z działalnością szkoły i jej likwidacją, oraz wspomnienia, relacje uczniów i nauczycieli Szkoły Organistowskiej, a także osób będących świadkami jej likwidacji. Uzupełnienie wydawnictwa stanowią fotografie, ukazujące sylwetki uczniów i wykładowców, szkolne zespoły muzyczne oraz życie codzienne szkoły i parafii salezjańskiej. Zamieszczono tu również zdjęcia wykonane przez funkcjonariuszy MO podczas przejmowania budynków Szkoły Organistowskiej.