English version
25 września 2026 r. w Sędziszowie Małopolskim odbyły się uroczystości pogrzebowe Władysława Łabaja. Po 74 latach od tragicznej śmierci, Żołnierz Wyklęty spoczął w rodzinnej ziemi.
Uroczystości rozpoczęła Msza Święta Pogrzebowa w Kościele pw. Narodzenia NMP przy ul. Jana Pawła II, po je zakończeniu doczesne szczątki Władysława Łabaja ps. „Uciekinier” – żołnierza Obwodu AK Dębica i działacza Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” spoczęły na Cmentarzu Komunalnym w Sędziszowie Małopolskim.
Na tę okoliczność list przesłał m.in. Prezydent RP – Karol Nawrocki, który odczytał dr Maciej Korkuć, doradca Prezydenta RP, Minister Obrony Narodowej – Władysław Kosiniak - Kamysz, od którego list odczytał mjr Czesław Grażul. List od ambasadora Izraela w Polsce Yaakova Finkelsteina odczytał Piotr Lichota z Gabinetu Prezydenta Chełma, a list od Prezesa Prawa i Sprawiedliwość – Jarosława Kaczyńskiego odczytała Poseł na Sejm RP – Ewa Leniart.
Podczas uroczystości głos zabrał w imieniu rodzony Jakub Banaszek, wnuk siostry Władysława Łabaja. W imieniu zastępcy prezesa IPN dr. hab. Karola Polejowskiego, dr hab. Dariusz Iwaneczko, dyrektor Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie oraz Burmistrz Sędziszowa Małopolskiego Bogusław Kmieć.
W tym dniu została otwarta wystawa plenerowa przed Ratuszem Miejskim, poświęcona postaci i historii Władysława Łabaja.
W godzinach popołudniowych w Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury w Sędziszowie Małopolskim odbył się panel historyczny poświęcony Władysławowi Łabajowi i innym Żołnierzom Wyklętym z udziałem: dyrektora Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie, dr. hab. Dariusza Iwaneczko, dr. Mirosława Surdeja, historyka z rzeszowskiego IPN, Macieja Małozięcia i Szymona Pacyny, historyków i regionalistów, której moderatorem był Jakub Banaszek.
Władysław Łabaj urodził się 22 lutego 1925 r. jako syn Jana i Wiktorii z domu Jałowiec w Sędziszowie Młp. Po ukończeniu Szkoły Powszechnej w Sędziszowie Młp. na początku okupacji wyjechał do rodziny w Bydgoskie. Tam trafił do niemieckiego obozu pracy, gdzie przebywał do roku 1942, kiedy to zbiegł i powrócił do Sędziszowa Młp. Ale i tu skierowany został „na roboty” do Berlina. Jako przymusowy robotnik, pracował na poczcie z innymi Polakami. Po dokonaniu „małego sabotażu” pod koniec 1942 roku cała polska grupa zagrożona aresztowaniem przez gestapo zbiegła z pracy. Pozostał w Berlinie i trafił do „organizacji Todt”, pracował przy odgruzowywaniu miasta po alianckich bombardowaniach. W 1943 r. zwerbowany został do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego w Serbii (Russisches Schutzkorps Serbien). W trakcie przygotowania do wcielenia 4 lipca 1943 roku zbiegł i wrócił do Sędziszowa.
Jego brat Kazimierz Łabaj był w AK i to on wspólnie z Józefem Łotockim „Łata” wciągnęli osiemnastoletniego wówczas Władysława w szeregi AK. W 1943 r. został zaprzysiężonym żołnierzem Armii Krajowej, służył w Placówce AK Sędziszów „Sława”, następnie w dywersji Obwodu AK Dębica pod dowództwem kpt. Józefa Lutaka „Dyzmy” oraz w oddziale partyzanckim „Dzwon”. Uczestniczył w akcji „Burza”. Po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej nie złożył broni, kontynuując działalność w strukturach Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” (WiN), utrzymując kontakty m.in. z mjr. Adamem Lazarowiczem „Klamrą”.
Kres działalności „Uciekiniera” nastąpił w grudniu 1951 r., kiedy to po desperackiej walce z obławą KBW i UB w lasach koło Kawęczyna został ujęty.
Publiczny pokazowy proces Władysława Łabaja odbył się w dniach 11- 14 lutego 1951 r. na świetlicy Hotelu Robotniczego ówczesnych zakładów Motoryzacyjnych, późniejszych „Filtrów” w Sokołowie. 14 lutego 1952 r. komunistyczny Wojskowy Sąd Rejonowy skazał go na śmierć. 19 marca 1952 roku z NSW przesłano pismo informujące, że prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Władysław Łabaj został zgładzony 21 marca 1952 roku w więzieniu na Zamku w Rzeszowie. Następnego dnia UB nakazało anonimowy pochówek na cmentarzu Rzeszów - Pobitno.
Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniem z 3 listopada 1992 roku stwierdził nieważność wyroku byłego WSR z 14 lutego 1952 roku. Instytut Pamięci Narodowej jego szczątki odnalazł 24 marca 2025 r. na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie, a 26 lutego 2026 r. potwierdzono jego tożsamość i wydano certyfikat potwierdzający pełną zgodność DNA.
Cześć Jego Pamięci!