English version
1 marca 2026 r. w Narodowym Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Mielcu odbyła się uroczystość oznaczenia grobu kpt. Jerzego Tadeusza Dębickiego tabliczką „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”.
Decyzję o wpisaniu grobu do ewidencji grobów weteranów Walk o Wolność i Niepodległość Polski, wydaną przez prezesa Instytutu Pamięci Narodowej odczytał naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie Hubert Bury.
W uroczystości uczestniczyła Danuta Dębicka, synowa Jerzego, poseł na Sejm RP Fryderyk Kapinos, marszałek województwa podkarpackiego Władysław Ortyl, prezydent Mielca Radosław Swół, delegacja z rzeszowskiego IPN, Romuald Rzeszutek, prezes Fundacji Non Notus, przedstawiciele GRH im. Wojciecha „Lisa Mściciela”, rodzina, przyjaciele, strzelcy i młodzież z mieleckich szkół.
Ta uroczystość była wyrazem najwyższego szacunku dla żołnierza, który do końca pozostał wierny żołnierskiej przysiędze. To wyróżnienie jest nie tylko wyrazem najwyższego szacunku dla dokonań kapitana, ale także zobowiązaniem dla nas wszystkich, by pamięć o bohaterach walczących o suwerenną Polskę nigdy nie wygasła, podkreślali organizatorzy z Mielca.
Kpt. Jerzy Tadeusz Dębicki – syn Eugeniusza i Zofii z domu Socka, urodził się 27 grudnia 1929 r. w Mielcu. Od najmłodszych lat należał do drużyny zuchowej Związku Harcerstwa Polskiego. W czasie II wojny światowej uczył się w miejscowej Szkole Powszechnej oraz na tajnych kompletach. Wraz z innymi harcerzami z Zastępu Rysiów wchodzącego w skład Drużyny im. Jeremiego Wiśniowieckiego, prowadził działalność konspiracyjną w Szarych Szeregach i współpracował z Armią Krajową.
Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował naukę i w 1948 r. zdał egzamin maturalny w Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Konarskiego w Mielcu. Następnie w latach 1948-1951 studiował na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Od zakończenia wojny działał również w nielegalnych organizacjach młodzieżowych wywodzących się ze struktur harcerskich – Stalowi Polacy i Wolność i Sprawiedliwość.
W listopadzie 1951 r. został aresztowany pod zarzutami: prowadzenia działalności antykomunistycznej, przynależności do tajnych organizacji niepodległościowych oraz nielegalnego posiadania broni. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie został skazany na 12 lat więzienia za przynależność na terenie Mielca i Krakowa do organizacji niepodległościowych: „Zastęp Rysiów”, „Stalowi Polacy” oraz „Wolność i Sprawiedliwość.
Kpt. Jerzy Tadeusz Dębicki w okresie od maja 1953 r. do maja 1956 r. pracował jako osadzony w więziennym Przedsiębiorstwie Remontu Samochodów w Sztumie, zaś w okresie od czerwca do grudnia 1956 r., jako więzień w Biurze Projektów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nr 1 w Warszawie. Został zwolniony w okresie tzw. „odwilży” w 1956 r. Po wyjściu na wolność w 1957 r. obronił tytuł inżyniera na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. W latach 1957-1982 pracował zawodowo w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu oraz w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. W latach 1957-1989 był inwigilowany przez komunistyczne organy bezpieczeństwa państwa.
Po 1989 r. aktywnie działał społecznie, wspierał ofiarnie liczne inicjatywy kulturalne i patriotyczne. W 2005 r. otrzymał stopnień harcerza Harcerstwa Rzeczpospolitej nadanym przez Podkarpacką Chorągiew Harcerzy Związku Harcerstwa Rzeczpospolitej. Aktywnie uczestniczył w pracach Komitetu 100-lecia Skautingu i Harcerstwa w Mielcu oraz Mieleckim Komitecie Katyńskim. Pełnił m.in. funkcję prezesa Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Mielcu. Zmarł 20 listopada 2020 r., został pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu (sektor C grób nr 223/224). Za swoją działalność został odznaczony: w 1969 r. – Krzyżem Armii Krajowej; w 1996 r. – Odznaką Weterana Walk o Niepodległość; w 2015 r. – Krzyżem z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości; w 2017 r. – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski; w 2018 r. – Medalem Stulecia Odzyskania Niepodległości. Instytut Pamięci Narodowej w 2023 r. pośmiertnie uhonorował go nagrodą „Świadek Historii”.