Instytut Pamięci Narodowej w Rzeszowie

12 grudnia 2025 r. z okazji zbliżającej się 44. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego w ramach akcji „Ofiarom Stanu Wojennego Zapal Znicz Wolności” pracownicy Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Rzeszowie zapalili znicze na grobach Stanisława Kota w Rudnej Wielkiej oraz Mieczysława Rokitowskiego w Przemyślu.

STANISŁAW KOT urodził się 19 kwietnia 1948 r. w Rudnej Małej. Pracownik Zakładu Transportu Mięsnego w Rzeszowie. Od września 1980 r. w „Solidarności”. 31 marca 1982 r. zatrzymany w Miłocinie przez patrol złożony z funkcjonariusza MO, funkcjonariusza ZOMO i 2 żołnierzy. Po ciężkim pobiciu odwieziony do izby wytrzeźwień, gdzie prawdopodobnie znęcano się nad nim fizycznie. Z licznymi obrażeniami ciała przewieziony do szpitala, gdzie zmarł 3 kwietnia 1982 r. Sprawę jego śmierci wniesiono do Prokuratury Wojskowej w Rzeszowie i umorzono w 1983 r. ze względu na „niemożność wykrycia sprawców.

MIECZYSŁAW ALEKSANDER ROKITOWSKI urodził się 11 grudnia 1935 r. w Przemyślu, zmarł 3 kwietnia 1982 r. w Załężu k. Rzeszowa. Ukończył Technikum Geodezyjne w Jarosławiu. Był pracownikiem m.in. Klubu Sportowego Polonia w Przemyślu, jego stan zdrowia był powodem częstych zmian pracy. 21 marca 1982 r. został zatrzymany po wyjściu z przemyskiej katedry po wieczornej mszy św. przez funkcjonariuszy KW MO za rzekomy kolportaż wydawnictw „Solidarności”. Rokitowski obejrzał podczas mszy św. ulotki leżące na jednej z ławek, po czym odłożył je. Podczas zatrzymania nie znaleziono przy nim żadnej ulotki ani nielegalnej prasy, podobnie w wyniku rewizji w mieszkaniu i pracy. Został osadzony w areszcie KW MO w Przemyślu z siedzibą w Jarosławiu, 27 marca 1982 r. przeniesiony do Aresztu Śledczego w Załężu k. Rzeszowa. 24 marca 1982 napisał zażalenie dot. tymczasowego aresztowania do Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego, podkreślił w nim brak uzasadnienia stawianych zarzutów, stan zdrowia oraz sytuację rodzinną. Prokuratura Garnizonowa w Rzeszowie nie uchyliła aresztowania. Podczas badań stwierdzono u Rokitowskiego siniaki na całym ciele, służba więzienna wykluczała jednak możliwość używania wobec niego przemocy przez współwięźniów. 3 kwietnia 1982 r. ok. 9:00 Rokitowski zmarł w Ambulatorium Aresztu Śledczego. Od 3 kwietnia 1982 r. sprawę jego śmierci wyjaśniała Prokuratura Rejonowa w Rzeszowie. 3 lipca 1982 r. sprawa została umorzona „z powodu braku dostatecznych dowodów zaistnienia przestępstwa”. W wyniku wznowienia po 1989 r. Sąd Rejonowy 24 marca 1993 r. uznał czterech współosadzonych z nim w celi za sprawców jego śmiertelnego pobicia, 24 września 1993 r. na rozprawie rewizyjnej Sąd Wojewódzki skazał ich na karę więzienia w wysokości od 1,5 roku do 2,5 lat (dwa wyroki w zawieszeniu).