English version
Dla upamiętnienia 32. rocznicy śmierci w niedzielę 23 lutego 2025 r. o godz. 10:30 w kościele pw. Świętego Krzyża przy ul. 3 Maja 20 w Rzeszowie odprawiona zostanie Msza Święta w intencji śp. Majora Wacława Kopisto oraz śp. Aliny Kopisto z d. Żulińskiej (1917-2009), łączniczki AK, więźniarki syberyjskich łagrów.
Do uczestnictwa w tej Eucharystycznej Ofierze zapraszają: Anna Pasierb, siostrzenica majora Wacława Kopisto wraz z rodziną, dr hab. Dariusz Iwaneczko, dyrektor Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie, ks. prałat Władysław Jagustyn, diecezjalny duszpasterz Środowisk Kombatanckich, ks. dziekan Tomasz Nowak, proboszcz Parafii Świętego Krzyża w Rzeszowie, dr Mieczysław Janowski były prezydent Rzeszowa, senator RP, poseł do PE.
Po Mszy Świętej zostaną zapalone znicze i złożone wiązanki kwiatów pod obeliskiem przy Alei Majora Wacława Kopisto 6.
Mjr WACŁAW KOPISTO urodził się 8 lutego 1911 r. na Wołyniu. Był absolwentem Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Łańcucie. Studiował w Akademii Handlu Zagranicznego we Lwowie, którą ukończył w 1937 r. Zmobilizowany, uczestniczył we wrześniu 1939 r. w obronie Rzeczypospolitej. Internowany przez Węgrów, przedostał się do Francji i brał udział w kampanii 1940 r. Następnie, w Wielkiej Brytanii przeszedł gruntowne przeszkolenie, by we wrześniu 1942 r. – jako skoczek „cichociemny” – podjąć walkę w okupowanym kraju. Czynił to w szeregach Armii Krajowej, uczestnicząc w działaniach „Wachlarza”. W styczniu 1943 r. brał udział w słynnym odbiciu kilkudziesięciu uwięzionych w niemieckim więzieniu w Pińsku. Od lutego 1943 r. był szefem „Kedywu” w Łucku. Po wkroczeniu Armii Czerwonej w kwietniu 1944 r. został aresztowany i po sześciu miesiącach skazany przez trybunał wojenny w Kijowie na karę śmierci. Wyrok ten został zamieniony w styczniu 1945 r. na 10 lat więzienia w najcięższych łagrach Kołymy i Komi. Do Polski wrócił w roku 1955. Żona majora Kopisto – Alina (z d. Żulińska), łączniczką AK, była także więziona na Syberii.
Członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Związku Sybiraków oraz Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich. Kawaler Orderu Virtuti Militari, Polonia Restituta i dwukrotnie Krzyża Walecznych oraz odznaczeń brytyjskich. Swoje przeżycia opisał w książce: „Droga cichociemnego do łagrów Kołymy”.
Spoczywa wraz z małżonką na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie. Od 1993 r. jego imię nosi jedna z ulic Rzeszowa, przy której 14 sierpnia 2019 r. odsłonięto obelisk z pamiątkową tablicą obok budynku rzeszowskiego Oddziału Telewizji Polskiej. Tablicę ufundował Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie.