English versionW 162. rocznicę wybuchu Powstania Styczniowego na cmentarzu komunalnym w Łańcucie Maria Rejman z Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Rzeszowie, zapaliła znicze pamięci na mogiłach Powstańców Styczniowych:
Michał Piórek (1936-1910)
Urodził się 1836 r. w Łańcucie. Był czeladnikiem szewskim. Do powstania przystąpił, mając 27 lat. Walczył jako szeregowiec pod dowództwem pułkownika Marcina Borelowskiego ps. Lelewel. Brał udział w jednej z największych, zwycięskich bitew stoczonych przez oddziały powstańcze pod Panasówką, która rozegrała
się 3 października 1863 roku. W czasie potyczki został trafiony kulą w prawą nogę, stracił również ucho. Po powstaniu powrócił do Łańcuta, gdzie pracował w zarządzie miejskim. Zmarł 1 października 1910 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor B1 / Rząd 27 / Numer 6)
Filip Sanbra Kahane (1838-1915)
Urodził się w 1838 r. w Ratzersdorf w rodzinie żydowskiej, która przeniosła się później do Sanoka. Wychowywany w tradycjach walk o niepodległość Polski. Po ukończeniu szkół w Przemyślu i Lwowie pracował jako urzędnik magistratu w Sanoku. W lutym 1863 roku przybył do Krakowa, by zaciągnąć się do oddziału powstańczego. Po kilku dniach udał się do Ojcowa, gdzie znajdował się oddział Apolinarego Kurowskiego. W podróż zabrał ze sobą 8 sztuk broni palnej i 2 pałasze, w związku z powyższym różne oddziały robiły starania o jego przyłączenie. Ostatecznie zdecydował się dołączyć do „Żuawów Śmierci”, dowodzonych przez francuskiego pułkownika Françoisa Rochebrune’a. Wstępujących do żuawów zobowiązał się do złożenia specjalnej oddziałowej przysięgi, że „zginie lub zwycięży”. Jego chrztem bojowym okazała się bitwa pod Miechowem stoczona 17 lutego 1863 roku, gdzie z rąk trafionego kulą chorążego uratował sztandar, który po stoczonej walce przekazał Rochebrunowi. Mimo heroicznego poświęcenia powstańców bitwa zakończyła się sromotną klęską, ze 150 żuawów zostało kilkunastu. Następnie zgodnie z rozkazem dowódcy o rozproszeniu Kahane dociera do Goszczy, gdzie ponownie łączy się z żuawami. Wkrótce potem, po przejściu rzeki Nidy i spaleniu mostu brał udział w zwycięskiej bitwie pod Chrobrzem (17 marca 1863). W bitwie pod Grochowiskami (18 marca 1863), podczas ataku na armatę został trafiony kulą kartaczową w prawą rękę. Z bezwładną ręką niezdolny do walki i zrezygnowany wysuwał się na pierwszą linię walki, aby zostać trafionym przez nieprzyjaciela w imię zasady żuawów. Kilkakrotnie był wzywany przez Rochebrune’a, aby udał się do ambulansu nieopodal, a wobec niewykonania polecenia został tam doprowadzony przez dwóch żuawów. Po przewiezienia do szpitala w Tarnowie, wobec rozwijającej się gangreny amputowano mu prawą rękę. Przez okres trzech miesięcy przebywał na rekonwalescencji w szpitalu. Następnie kurował się ponad miesiąc u swoich rodziców w Sanoku, nadzorowany przez swojego ojca lekarza. Dzień po wygojeniu rany i zakończeniu leczenia bez poinformowania rodziny wyjechał z rodzinnego domu, mając zamiar dalej walczyć. Po przybyciu do Lwowa w związku z nowo formowanym oddziałem pod dowództwem Komorowskiego, spotkał Rochebrune’a już w randze generała. Według wspomnień został powitany przez przełożonego słowami „Voila-le brave-entre des braves!” (pol. „Oto odważny między odważnymi!”), natomiast według późniejszych opracowań z usta generała padły słowa „Vive le sans bras!” (pol. „Niech żyje bez ramienia!”). Od tej chwili Filip używa przydomku Sanbra. Ponownie zaciągnął się pod jego rozkazy i został mianowany porucznikiem przy żuawach. Walczył pod Poryckiem już bez Rochebrune’a. Podczas odwrotu w kierunku granicy, niemal wszyscy ocalali zostali schwytani przez austriackich huzarów i zabrani do niewoli. Po rozbrojeniu zaprowadzono ich do Sokala. Przy drugiej próbie ucieczki, udaje mu się zbiec. Dotarł do Lwowa. Na zlecenie ukrywającego się płk. Komorowskiego działał wraz z Izydorem Dzieduszyckim na rzecz organizacji nowego oddziału powstańczego i werbował ochotników. Zostali zdradzeni przez jednego z nich, aresztowani, osadzeni w więzienia u Karmelitów, gdzie przebywali pół roku. Po zwolnieniu w 1864 był objęty został dozorem policyjnym. Kształcił się w Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Dublanach. Poślubił Alinę Mieloch Drozdowską herbu Jastrzębiec (córka jego powstańczego towarzysza). Przez pewien czas był zarządcą majątku swojego teścia na ziemi litewskiej. Od 1880 był zatrudniony na stanowisku urzędniczym w Ordynacji Łańcuckiej Potockich. Zamieszkał w Łańcucie. Do końca życia pozostawał aktywny społecznie pełniąc wiele funkcji, między innymi był prezesem Towarzystwa Kasynowego, prezesem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, członkiem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania z 1863-64. Zmarł 20 listopada 1915 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor B2/ Rząd 14 / Numer 1)
Marcin Szulc de Szulcer (1842-1933)
Urodził się 8 października 1842 roku w Mołoszkowie. Podporucznik, weteran powstania styczniowego. Podczas walk na Ukrainie pod Koszowatą 10 maja 1863 r. został wzięty do niewoli i osadzony w Twierdzy Kijowskiej. Następnie został skazany na osiedlenie na Syberii i zesłany do guberni krasnojarskiej, skąd powrócił w roku 1869. W Łańcucie osiadł po ukończeniu kursu aptekarskiego i rozpoczął praktykę zawodową. Aktywnie angażował w życie społeczne i kulturalne Łańcuta. Przez krótki okres pełnił nawet funkcję burmistrza. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Łańcuckich Mieszczan "Gwiazda", jak również założycielem Galicyjskiego Banku Ziemskiego. W 1930 roku jako podporucznik został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Zmarł 21 września 1933 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor B2 / Rząd 28 / Numer 1)
Ignacy Kajetan Jacewicz, herbu Sulima (1845-1906)
Urodził się 8 stycznia 1845 r. w Trokach na Litwie. W wieku 18 lat, jako uczeń gimnazjum wileńskiego wstąpił do 4. oddziału powstańczego w Markowszczyznie, w puszczy Rudnickiej nad rzeką Mereczanką, pod dowództwem por. Jana Skarżyńskiego. Niestety jeszcze w czasie formowania, w potyczce pod Rudziszkami 21 czerwca 1863 r. jego oddział został otoczony i rozbity przez Kozaków. W walce poległ dowódca oraz 22. powstańców. Ignacy wraz z kolegą Janem Wysockim przedostał się do Puszczy Białowieskiej. W pobliżu miejscowości Miedniki Królewskie, zastępca dowódcy 4. oddziału Józef Śniadecki zorganizował nowy oddział powstańczy, który brał udział w walkach pod Ostrołęką 15 lipca 1863 r., niestety w skutek zdrady został później rozbity. Po upadku powstania rodziny jego uczestników były prześladowane przez władze carskie. Również majątek Jacewiczów został skonfiskowany, a sam Ignacy był poszukiwany przez carską policję. Przedostał się do Galicji. Mieszkał we Lwowie, Horyńcu, gdzie przyjął posadę oficjalisty. Następnie zamieszkał w Rzeszowie. W 1883 r. ożenił się z Olimpią Rylską herbu Ostoja, łańcucianką, córką powstańca styczniowego. W 1890 roku przeniósł się do Łańcuta. Pracował jako drogomistrz. Zmarł 8 lutego 1906 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor A2 / Rząd 25 / Numer 1)
Teofil Fleszar (1843-1901)
Urodził się w 1843 r. w Łańcucie. Przed zaciągnięciem w szeregi powstańcze pracował w Łańcucie jako pomocnik fabryczny fabryki wódek ordynacji Potockich. Do oddziałów powstańczych wstąpił mając 21 lat. Pod dowództwem generała Mariana Langiewicza 24 lutego 1863 r. walczył w bitwie pod Małogoszczem, 17 marca 1863 r. pod Chrobrzem oraz 9 kwietnia 1863 r. pod Staszowem. Po powrocie z czasem awansował na dyrektora fabryki wódek ordynacji Potockich. Zmarł 12 marca 1901 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor B2 / Rząd 32 / Numer 9)
Emil Zauderer (1848-1915)
Urodził się 4 lutego 1848 roku w Starym Sączu. Jako nastolatek brał udział w Powstaniu Styczniowym. Święcenia kapłańskie przyjął w 1871 roku. Proboszcz parafii
pw. św. Stanisława Biskupa w Łańcucie w latach 1890-1915. Opiekun łańcuckiej fary w czasie zainicjowanej przez Potockich przebudowy w latach 1896-1900, nadzorujący m.in. prace sztukatorskie bocznych ołtarzy. Wieloletni radny miejski, współzałożyciel i prezes Stowarzyszenia Mieszczan „Gwiazda” (1894-1897). Zmarł 25 marca 1915 roku. Został pochowany na łańcuckim cmentarzu (Sektor B2 / Rząd 18 / Numer 1